Ga naar inhoud


Foto

Forgetting Sarah Marshall (2008)


No replies to this topic

#1 jaloxaji

jaloxaji

    Bijrolspeler

  • Members
  • 288 Posts:

Gepost 26 juni 2008 - 16:43

‘An Apatow Production’: we mogen ondertussen toch stellen dat dit een behoorlijk betrouwbaar kwaliteitslabel is geworden. Sinds The 40 Year Old Virgin in 2005 een verrassend frisse wind door onze duffe cinemazalen deed waaien, brengt het team rond producent, maar ook geregeld scenarist en regisseur, Judd Apatow met de regelmaat van de klok een nieuw sympathiek komedietje uit dat toch telkens opnieuw verrast en overduidelijk ver boven het niveau van het gemiddelde bandwerk van de grote Amerikaanse filmstudio’s uitstijgt.

De basis van dit zootje ongeregeld werd gelegd bij de onstuimige tienerseries Undeclared en Freaks and Geeks. Uit die complexloze, talentvolle jonge garde kan ik wel een heel aantal succesvolle komische films puren moet Judd Apatow gedacht hebben en één voor één mogen ze klaarblijkelijk eens volop in de spotlights staan om hun kunstjes aan het bioscooppubliek te tonen. Knocked Up lanceerde de filmcarrière van Seth Rogen, met Superbad maakte de wereld kennis met de grofgebekte dikkerd Jonah Hill en met Forgetting Sarah Marshall achtte Apatow de tijd rijp voor Jason Segel om eens de hoofdrol te vertolken. De inbreng van de jonge Segel ging nog verder, want hij pende tevens het scenario neer van deze film. De regie kwam in handen terecht van het relatief groene blaadje Nicholas Stoller.

Met de basisrecepten van de ‘Apatow producties’ zijn we ondertussen al wel vertrouwd geraakt. De verhalen draaien doorgaans rond een behoorlijk sullige en weinig ambitieuze antiheld die maar niet lijkt te beseffen dat de jaren van jeugdige onschuld al even achter zich liggen. Die karaktertrekken zijn moeilijk te verzoenen met het vinden van een gelukkige en stabiele liefdesrelatie. In Forgetting Sarah Marshall is de nietsnut van dienst Peter Bretter. Hij lijkt de eindjes mooi aan elkaar te hebben met een relaxte job als schrijver van de muziekscore van de CSI-achtige serie Crime Scene: Scene of the Crime en een beeldschone vriendin, die ondertussen een wereldster is geworden via haar hoofdrol in de bewuste serie. Wanneer Sarah Marshall Peter compleet onverwacht na vijf jaar de bons geeft, stort zijn hele luxeleventje in elkaar. Op aanraden van zijn halfbroer Brian (Bill Hader, een helft van het hilarische flikkenduo uit Superbad) trekt hij er even tussenuit naar Hawaï om de pijnlijke historie met zijn ex van zich af te kunnen zetten. Maar wie komt neerslachtige Peter uitgerekend tegen in het Hawaïaanse resort? Juist ja, zijn sexy ex met haar nieuwe vlam: de spiritualistische Britse rockzanger met wel erg open sexuele moraal, Aldous Snow. Het plan om de zinnen te verzetten lijkt dan ook helemaal op niets uit te draaien, tot Peter de ravissante hotelreceptioniste Rachel Jansen wat beter leert kennen…

Bij ons oordeel kunnen we eigenlijk niet anders dan in herhaling vallen. Al het goede dat we immers schreven over Knocked Up en in iets mindere mate over Superbad, is bij Forgetting Sarah Marshall ook van toepassing. De schijnbaar banale premisse voor een typische romantische komedie, wordt hier vernuftig, verfrissend en, vrij noodzakelijk voor een komedie, erg geestig uitgewerkt. Als na één minuut de protagonist zijn borstspieren op vrij gênante wijze voor de spiegel samen trekt, hij na vijf minuten zijn klokkenspel in volle glorie laat bengelen en na vijftien minuten diezelfde hoofdrolspeler van de dokter te horen krijgt dat hij ‘alles moet neuken wat hij op zijn weg tegen komt’, weet je dat je niet naar de nieuwste afgelikte romcom zit te kijken, maar dat deze film wel een lekker subversief kantje bezit. Vulgair en platvloers als een klucht van de Farrelly-broers wordt hij echter nooit. Daarvoor zijn de karakters te goed en bijgevolg herkenbaar geschetst en zijn de dialogen gewaagd en sexueel geladen, maar toch steeds erg spitant en ad rem. Naar het einde toe slaagt de film er zelfs wonderwel in om te ontroeren, zonder melig te worden. De rauwheid en spontaniteit maken immers dat je de film en zijn personages gelooft en er helemaal in kan meestappen.

Net zoals een ijsje dat is voor een zwoele zomerdag of Kardinaal Danneels voor het imago van de Katholieke kerk, zijn de ‘Apatow films’ een meer dan welgekomen verfrissing in tijden dat infantiele troep als Meet the Spartans, Epic Movie en Superhero Movie de grenzen van de wansmaak en verkleutering blijven aftasten. Stilzitten doet de Apatow-gang alvast niet.

http://www.imdb.com/title/tt0800039/

Bron: http//kutsite.com
K.U.T Site is een onafhankelijk online filmmagazine dat sinds 1999 probeert om op een kritische, vlotte en enigzins leesbare manier aan filmkritiek en -berichtgeving te doen.





0 Gebruiker(s) lezen dit topic

0 gebruikers, 0 gasten, 0 anonieme gebruikers